Met Zündapps en een Honda in Oostenrijk. (ZVC Magazine juni 2025)
We zijn net teruggekeerd met 4 Zündapps en een Honda uit de Oostenrijkse bergen. De GTS50 staat weer in mijn garage en is nog vies van de regen en de modder op de laatste dag, na vier dagen te hebben gereden over de steile wegen van Vorarlberg. En wat hebben we genoten.
1_In Sibratsgfäll in het Bregenzerwald
“We”, zijn Fré op zijn GTS50, Stefan op de K80, Wim op de K80, Wybe op een Honda SS50 en ik op mijn blauwe GTS50. De motoren stonden op de aanhanger en na een voorspoedige dagreis kwamen we bij Büchboden aan in het hart van het natuurpark Grote Walsertal.
We zijn niet onbekend met het rijden over bergwegen en lang van tevoren stonden de routes al vast. Helaas was dit keer de Silvretta Hochalpenstrasse afgesloten door recente hevige sneeuwval en een aardverschuiving in 2024, dus moesten we uitwijken naar een alternatief. Dat was niet moeilijk, want de Furkajoch met zijn 1.761 meter vanuit Damüls en 14% stijging is ook een stevige bergroute in een fantastische omgeving. Ook de panorama weg door het Brandnertal in het Rätikon gebergte mocht er wezen. Alle cc’s konden weer aan de bak!
Dat ging in het begin niet goed; de eerste meters werden door mijn GTS hoestend en proestend afgelegd en uiteindelijk hield hij er bij een steile helling mee op. Wat was dat nu?
Mogelijk was de sproeier in mijn ronde 15mm Bing op deze hoogte niet de juiste. Gelukkig kreeg Stefan na demontage van de carburateur argwaan bij de chokeschuif. 
Deze opende niet geheel bij vol gas en blokkeerde de luchtopening, waardoor er onvoldoende lucht bij de brandstof kon komen. Dat was mijn fout, want enkele dagen eerder had ik de carburateur gereinigd en nu bleek het palletje van de chokeschuif achter een winding van de gasveer te blijven hangen ipv achter de inkeping van de gasschuif. Ook was de sproeier 80 te groot en na het monteren van sproeier 76 reed de brommer als vanouds, misschien wel beter als tijdens de reis in 2022 naar de Grossglockner en kon ik gelukkig alsnog aan de rit beginnen, dankzij de herstel werkzaamheden van Stefan.
Het rijden met een oldtimer bromfiets in de bergen is een sensatie. Natuurlijk ga je niet als een speer omhoog en moet je de tijd nemen om te genieten van alle indrukken om je heen en vooral luisteren naar het toerental van je 50cc motor die soms in de buurt komt van 9.500 tpm. Zodra dit gaat inzakken, moet je snel terugschakelen; enkele keren moest ik terug naar de eerste versnelling, meestal na een 180 graden haarspeldbocht die ook nog eens 14% omhoog liep.
We bleven met vijf man niet dicht bij elkaar rijden, want elke motor is weer anders en heeft een andere karakteristiek. Op elke bergtop wachtten we op elkaar en gingen vervolgens weer verder met de route.
Na het bereiken van de verschillende bergtoppen volgde natuurlijk een uitdagende afdaling. Zo’n afdaling is eigenlijk een achtbaan; je doet soms alles tegelijk: vooruit kijken, in je spiegel kijken, insturen, remmen voor een 180 graden haarspeldbocht, gas geven, schakelen en vervolgens wijst de naald van de snelheidsmeter naar onwaarschijnlijke waarden aan de rechterzijde van de klok.
Waarschijnlijk doordat het vroeg in het seizoen was, hadden we weinig hinder van toeristenverkeer op de smalle bergwegen, wat een groot voordeel was. De route door het Brandnertal is vol natuurschoon en je kijkt vanaf je zadel je ogen uit en geniet van iedere kilometer. De weg stijgt naar circa 1.800 meter.
De derde dag begon met wat regen en die uren hebben we benut om Liechtenstein te bezoeken. Ik vond het daar allemaal wat minder interessant en gelukkig klaarde de lucht na terugkomst bij Büchboden op. Vervolgens hebben we in de middag de brommers en motoren aangetrapt en zijn de bergen rond Nenzing en Nüziders in gereden. Dit is het grensgebied met Liechtenstein. De wegen waren grotendeels opgedroogd, dus de bochten konden verantwoord worden genomen.
Ons onderkomen stond dus in Büchboden, bij café pension Zum Jäger. Een zeer authentiek Oostenrijks onderkomen met voldoende overdekte plaatsen voor de brommers/motoren in de garage. Het avondeten en ontbijt is prima, de eigenaren zijn zeer vriendelijk en de matrassen uitstekend.
Op de rustdag van het pension weken wij voor het eten uit naar Gasthof Krone in het plaatsje Sonntag, vlak in de buurt. Dit was eveneens een prima adres, want het eten, sfeer en vooral de locatie was een voltreffer. Het uitzicht vanaf het terras is spectaculair. Je kunt hier ook gunstig geprijsd overnachten in zeer schone en prachtige kamers.
De onderlinge kameraadschap tijdens deze dagen was weer geweldig; we kennen elkaar zo langzamerhand door en door en dat is ook tijdens het rijden goed te merken. Iedereen let goed op de ander, rijdt niet in de weg, geen vreemde capriolen en als iemand pech heeft, zoals ik aan het begin, wordt het gezamenlijk opgelost. Mijn grote dank aan Fré, Wim, Wybe en Stefan; ik heb het prima naar mijn zin gehad.
Hopelijk hebben we jullie aangestoken met dit verslag en foto’s. Zet hem in je bucketlist en op je agenda!
Rob
